سوره واقعه
در باره تلاوت اين سوره روايات زيادى در منابع اسلامى ذكر شده است، از جمله در حديثى از رسول خدا مىخوانيم:"
«من قرأ سورة الواقعه كتب ليس من الغافلين»
" كسى كه سوره واقعه را بخواند نوشته مىشود كه اين فرد از غافلان نيست" .
چرا كه آيات سوره آن قدر تكاندهنده و بيدار كننده است كه جايى براى غفلت انسان باقى نمىگذارد.
به همين دليل در حديث ديگرى از پيامبر( ص) مىخوانيم: وقتى از آن حضرت سؤال كردند: چرا با اين سرعت آثار پيرى در چهره مبارك شما ظاهر شده است؟ در پاسخ فرمود:
شيبتنى هود، و الواقعه، و المرسلات، و عم يتساءلون:
" سورههاى هود و واقعه و مرسلات و عم مرا پير كرد"!
(چرا كه در اين سورهها اخبار تكاندهندهاى از قيامت و رستاخيز و حوادث هولناك و مجازات مجرمان آمده، همچنين داستانهاى تكاندهندهاى از سرگذشت اقوام پيشين و بلاهايى كه بر آنها نازل شد).
عثمان بن عفان به عنوان عیادت بر عبدالله بن مسعود وارد شد_در همان بیماریی كه با آن از دنیا رفت_ پرسید :از چه ناراحتی؟گفت:از گناهانم.پرسید:چه میل داری؟گفت:رحمت پروردگارم!گفت:اگر موافق باشی طبیب برای تو بیاورم؟گفت:طبیب بیمارم كرده!گفت :اگر مایل باشی دستور دهم تا عطای تو را از بیت المال بیاورند.گفت:آن روز كه نیازمند بودم به من ندادی و امروز كه بی نیازم به من می دهی!گفت:مانعی ندارد برای دخترانت باشد.گفت:آنها هم نیاز ندارند زیرا من سفارش كرده ام سوره واقعه را بخوانند.و به همين دليل در روايت ديگرى سوره واقعه سوره" غنى" ناميده شده است .
امام صادق(ع) به نقل از رسول خدا(ص) فرمود:اگر كسی سوره واقعه را هر شب بخواند هرگز فقیر نخواهد شد.
"اگر فردی پیش از خواب سوره واقعه را بخواند خدا را ملاقات نماید درحالی كه صورتش مثل ماه باشد و هرگز در دنیا سختی و فقر نخواهد دید و از دوستداران حضرت علی(ع) باشد"
در حديث ديگرى از امام صادق ع مىخوانيم:
من قرأ فى كل ليلة جمعة الواقعة احبه اللَّه، و حببه الى الناس اجمعين، و لم ير فى الدنيا بؤسا ابدا، و لا فقرا و لا فاقة و لا آفة من آفات الدنيا، و كان من رفقاء امير المؤمنين ع:
" هر كس سوره واقعه را در هر شب جمعه بخواند خداوند او را دوست دارد و نزد همه مردم محبوب مىكند، و هرگز در دنيا ناراحتى نمىبيند، و فقر و فاقه و آفتى از آفات دنيا دامنگيرش نمىشود، و از دوستان امير مؤمنان على ع خواهد بود" .
روشن است كه تنها نمىتوان با لقلقه زبان اينهمه بركات را در اختيار گرفت، بلكه بايد به دنبال تلاوت فكر و انديشه، و به دنبال آن حركت و عمل باشد.
منبع :تفسیر نمونه
